خسرو ِ آزادگان، سروده آبتین آیینه

0
24

پیشکش به احمد کسروی،

اندیشمند ِ دلاور ِ یگانه ی «فرهنگشهر» ِ ایرانشهر

که پر ِ پرواز ِ نگاهش، نگین ِ نگاه ِ هر نگار گشته است

خسرو ِ آزادگان

 

کُشتندش زمستان ِ یک هزار  و سی سد و بیست  و چهار

تا پایه ی پایداری ی «فرهنگشهر» فرو ریزد

پایه ی برپایی ی فرمانسالاریی ی اسلامی برپا خیزد

 

پیکر ِ پاره پاره ی آزادگی و خرد ماندگاری را

در دل ِ دامان ِ البرز کوه

بر بلندای بانگ ِ سر ِ تَه ران*

پنهانی در گودالی سپرند

تا کوهی از سنگ و سیمان

از گزند ِ دیوان ِ قرآن

دور و کور نگاهبان باشد

 

دره ی دردی در جان و روان ِ آزادگان

درد  رانی می کند

آبشار ِ آه ِ چشمه ی آبک

از گُذار ِ گور ِ امامک ِ امامزاده ای

بر گونه های شکسته، اشک ِ آزرم می نگارند

تا شرمگین، آهوی آرزویش:

آوای درون را بانگ ِ برون

آهنگ ِ آشکار ِ آزادی و دادگری بگرداند

تا آگاه دلاور، آزاده هنر و مهربان دادگر

خردشادمانی، زبان ِ پاک و پیمانش را

نگار ِ نگین ِ نگاه گردانیم

 

گُشتندش امامزاده های امامی

با پروانه ی بروگردی* و صدر

جانشینان ِ امام ِ ته ی چاه نشین

با چند گلوله بر گلو

و بیست و هفت چاک ِ چاقو

تا بمانند پیشینیانشان فرمان ِ قرآن را

فرمانبردار باشند

تا کارزار ِ کاومیشان و گوسفندان سربریده

جشنواره ی خون ِ شهر ِ کوران گردد

تا «امام جمه» با بازاری از دیوان ِ امامی

بر کاخ ِ نخست وزیری ی قوام فرود آیند

تا قوام، قوام ِ سلطنت را

پیشکش ِ منبر ِ سنگ ِ سیاه

و امامزاده های امامی را

آزاد گرداند

تا آیین ِ اهریمنان زنده

کشتن سالاری ماندگار بماند

 

کُشتندش خسرو ِ آزادگان را

تا هفتاد دفتر، پیمان و پرچم ِ «فرهنگشهر» را

الله اکبر گویان خاکستر گردانند

تا «شهریاران ِ گمنام»

پر ِ پرواز ِ راپرین ِ نوین ِ نخستین

آذری زبان ِ باستان ِ آذرآبادگان

و پانسد سال تاریخ خوزستان

پر پر بر باد نشیند

تا شیران ِ خروشیده، تندیس ِ تریاک

خورشید ِ پشتش دود گردد

پیشینه اش به هیچستان بگریزند

تا اران آذربایجان از پیشینه تهی شود

آتش ِ آذرآبادگان خاموش،

خواب ِ آفتاب، فراموشی را

آفتاب ِ آرزو گرداند

 

کُشتندش تا خون و پوست ِ تاخته بر پیراهن را

از تنش درآورند

تا پیراهن ِ دیگری بر تنش کنند

او جامه دیگری نداشت

هرشب آن جامه را می شُست

تا برای بامداد با داد بپوشد

به دادستان برود

تا داد ِ مردمان بستاند

تا برای خورده خوراکی و سرپناه خوابی

نگاره های نگارش را بفروشد

تا توان ِ تازیانه بر پیکر بیابد

تا پرسش ِ نکوهش ِ پادشاه ِ ایران را

پاسُخی پس ِ پنجاه سال سرانجام باشد:

 

پادشاه ها!

          … اگر چنین کنید و چنین باشد!

تاج و تختت رخت بر می بندد

دیوان ِ اسلامستان ِ الله

بر جان و روان هر ایرانی همچنان روان

کارزار ِ بایسته ی پدر با دین فروشان، ویران

ایران گسسته می گردد

کُشتندش تا ایران میان ِ خاورمیانه

خاور ِ دور و باختر ِ جوان میانه، نشانه گردد

تا همگان به بیدار خوابی ی اسلامی فرو بیافتد

بر ماندن ِ افتادن، نفت را

از دریایش بکشانند

آبستان های آبستن ِ خاک

هسته های هستی ی نیستی بپرورانند

زمین ِ تازیانه خورده را بخشکانند

آنگاه گله های بندگان را

چوپانی نگهبان باشد

سوسو کشان پی مَشکی آب بگردند

تا واپسین جانشین ِ پیامبرشان

از ته چاه ِ جمکران بر خیزد

بندگان و جن های قرآن به گِردش گِرد آیند

تا در دریای خون ِ آدمیان شهسوار

گله ای از بندگان ِ فرمانبرار

بر پُل ِ واپسین جانگذار بگردند

تا امام ِ واپسین ِ بیابان سالار                                                                          پروانه  گردان ِ پردیس ِ الله گردد

 

کُشتندش چرا که پرده ی پهنای کردار ِ پنجاه و پنج ساله اش

بر گستره ی درازای دیوار ِ پانسد سال:

فرهنگسرای ایران را

«فرهنگشهر» ِ ایرانشهر گردانید

چرا که گفت:

«آنان که تاریخ و فرهنگ خود را از دست داده اند

مردم ِ بدبختی هستند

بدبخت تر از آنان کسانی هستند

که در بازیافتن ِ تاریخ و فرهنگ ِ از دست رفته ی خود

کوشش نمی کنند

اما بدبخترین مردم کسانی هستند

که تاریخ و فرهنگ خود را به ریشخند می گیرند»

 

*میرزا تفی دانش پژوه گوید:
نام تهران زانکه تَه ران بوده اند                                                                  
بیم خصم اندر زمین بغنوده اند
 
*نگین ِ نگاه به «بروگردی» (آیت الله بروجردی) است؛ چون زبان ِ عربی بند واژه های پ، چ، ژ، گ را ندارد؛ بروگرد را بروجرد می خوانند و می نامند؛ بمانند پارس (فارس) هم اکنون کهن سالان ِ ماندگار ِ باختر و در روستاهای ایران، همچنان بروگرد می گویند.

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here