با من برقص کوبانی! شعری از سپیده ثابتیان

0
105

دستت را به من بده

تا آخرین گلوله پابه‌پایم باش

چوپی را زمین نمی‌گذارم

آنقدر می‌رقصم

تا طرحِ انداممان را

از یاد ببرند.

برای تن‌های زخمی ما

پناهی نیست

کوبانی برقص!

دوستت که دشمن‌ات نیست

مادران کشورم سال‌هاست

به دل پادگان شهرها می‌زنند

تا یاد بگیریم

بی تفنگ بجنگیم.

من چهره‌ سوخته‌ی سرزمینم هستم

که هنوز می‌خندم

می‌رقصم.

 

با من برقص کوبانی!

…………………………….

مهر ۱۳۹۴

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here