احسان حقیقی نژاد

0
42

اما

در آغاز به  درخشش چشمانت  دلباختم

به خنده ات

به دلخوشی های زندگانی ات

 

هم اکنون  عاشق گریه ات هستم

ودلهره های  هستی ات

و درماندگی مأوا گزیده  میان  چشمانت

 

اما  علیه  این هراس

برآنم که  یاری ات  دهم

چرا  که هنوز دلخوشی  هستی من

درخشش چشمان  توست.

 

اریش  فرید

برگردان:احسان حقیقی نژاد

………………………..

 

 

به  تو اندیشیدن

 

به تو  اندیشیدن و ناخشنود بودن؟

چرا؟

توان  اندیشیدن همانا  بداقبالی  نیست

توان  اندیشیدن  به  تو

به تو

بِدان سان  که هستی

به تو

بدان گونه  که  حرکت  می کنی

به  صدایت

به  چشمانت

به تو

همان گونه  که وجود داری

همان جا  که  هستی

.

برای بدبختی واقعی

(همانگونه  که من می شناسمش،همان طور که او ،مرا  می شناسد)

اتاقکی(بس است)

یا  گوشه ای.

اریش  فرید

برگردان:احسان حقیقی نژاد

……………………………………………………..

 

 

تا سیب… تا سپیدار

بمان

به خاطر باریکه کوچه هایی که به دریا می رسند

برای صبحانه های نخورده در دل شب

برای رنگ های بی نام سپیده دم

 

*

من

اینجا

در مفصل فصل های زنگ زده

با قندیلها

ـ دستهام ـ

با چشم های تبدار

و بازوهای لاغر دراز

خیس از تمام بارانهای پیش بینی نشده

 

*

صدایم بزن

تا درخت نشده ام

صدایم بزن

تا سیب

تا سپیدار

.

سروده:

احسان حقیقی نژاد

 

…………………………………..

شعری از سعید عبادتیان

برگردان:احسان حقیقی نژاد

كی ئـؤشێ: سان دڵێ سه‌خته‌؟

هه‌ناێ تْ تیه‌ید

كه‌تیبه‌ێ لاڵْ تاق‌وه‌سان

زوان وا كه‌ێ

وه‌ له‌ چه‌وه‌یلْ سه‌ختْ سان

ئرمێـــس رشێ

كی ئـؤشێ: سان

دڵێ سه‌خته‌؟!

وه‌ كه‌له‌وا

ك مزگانی زنگانی

ده‌ێده‌ دارسانْ سزیاێ

دڵێ وه‌ بوونْ تْ گه‌رمه‌

تْ

تْ

كْ نه‌زْ ده‌سه‌یلد

گورپه‌ێ گیانْ

زه‌میــــــن و زنگــانییـــه‌

.

 

که می گوید که سنگین دل است سنگ؟

 

هنگام که می آیی

کتیبه ی لال تاقبستان

زبان به سخن می گشاید

و

اشک جاری می شود

از دیدگان سخت سنگ

آ…ه

که می گوید که:«سنگین دل است سنگ»؟!

آه…. که این می گوید؟

و نسیم نوبهاران

که نوید شکفتن می دهد

درختزاران سوخته را

به بودن تو دلگرم است

تو

تو که نبض دستانت

تپش جان و دل

زمین و زندگانیست.

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here