سه شعر از ناصر پیمان همراه ترجمۀ ایتالیایی آنها

0
17

بیرون از مرزهایت

 اندوه زا بود هر پاره زندگانی

که گذشت و رفت.

در هر گام، پرتگاهی

خطری در کمین.

هر شب،

شب ملتهبِ بی­خوابی،

شبِ مصاف با دلشکستگی.

و هر روز

نفس­های بلندِ انتظار،

با گام­ هایی مردد

به شوقِ ناپیدای راهت.

و اینهمه،

همراهِ دلشوره­ای دامنه ­دار

و با احساس پیوسته گردشی دلپذیر

بر خیابان ­های برفی خلوتت؛

آنجا که دیگر آرزویی نداری

و امید، باز همچنان زبانه می­ کشد.

بیرون از مرزهایت،

آن شب­های دلهره و پر آشوب

تنها،

هنگامی به آخر می­ آمدند

که اضطراب دنباله می ­داشت

در روزهایش.

 

 

 

Traumatico fu ogni capitolo

della vita percorsa.

Ogni passo una voragine,

un precipizio in agguato.

Ogni notte fu

la notte di insonnia,

la notte reticente del crepacuore

e ogni giorno

i respiri di lunghe attese

di un incerto cammino

su un tuo sentiero

tutto accompagnato

da un’ininterrotta angoscia

da una permanente

sensazione leggiadra

di una passeggiata

sulle tue suburbane strade innevate

dove smarriscono tutti i desideri

e intatte giacciono le speranze.

Fuori dal tuo confine,

quelle turbolente notti

cessavano solo 

con le ansie vissute delle loro giornate.

 

خانه شاعر

شاعر خانه­ ای نداشت

و هیچ خانه­اى هم شاعری نداشت.

دریاهای توفانی

بی امواج شعر،

ابرها یکپارچه سیاه وُ

آسمان بارانی.

خاک آکنده از درد وُ

شاعر را موج به دریا برده بود.

مهتاب

در قابِ پنجره­ ها

تنها مانده است،

و نسیمِ بهاری

در حصارِ بی­روزنِ شب.

شاعر رفته بود.

دلداده و جوان کوچ کرده بود،

شعر سرگشته در دریاهای دور

غرق گشته بود.

شاعر مرده بود.

 

 

La casa perduta del poeta

Il cantore era espatriato,

giovane e innamorato,

privo della sua terra,

privo dei suoi canti,

il cantore rimaneva senza la sua casa.

E nelle altre case,

neppure un vate.

Senza le miti onde delle odi,

tra le acque spumeggianti,

i mari sempre più tempestosi.

Integre nere sono le nuvole,

e il cielo è uggioso.

La terra fitta di cordoglio,

tremolante,

abbandonato alle onde furenti,

il poeta è giunto al mare.

Chiaro di luna rimasto

fuori dalle finestre chiuse,

e la brezza di primavera

prigioniera della notte senza spiraglio.

I canti tutti naufragati nei mari lontani.

Inghiottiti dai flutti oscuri,

il cantore era espatriato negli abissi.

واپسین بدرود

 

                                     یاد مادرم و آخرین دیدارمان هنگام ترکِ ایران.

 آن روز،

سبکبال بودم و خام.

در آغوشت کشیدم،

در آغوشم گرفتی؛

نازک و نرم.

نمی­ دانستم،

نمی­ دانستم،

واپسین بار است که در آغوش همیم.

آسوده خیال بودم وُ

پندارم در همه جا،

و بوسیدمت

تو نیز،

مرا بوسیدی.

نمی­ دانستم،

آن بوسه

آخرین مِهری بود که بر گونه ­هایم شکفت.

نفس بلند و ژرفت

بویید مرا و نوازشم کرد.

نمی­ دانستم،

آن نفس را زمانی دراز

در سینه حبس می ­کنی.

از مرز که می­ گذشتم

اضطرابِ نگاهت

بدرقه­ ام می­کرد.

حتا در آن هنگام

به فاصله ­ای می­ اندیشیدی

که مرا از تو جدا می­کرد،

و در گمان آن دمی بودی

که باز

یکدیگر را در آغوش

خواهیم گرفت؛

به آن دمِ جادویی دوباره ­مان دیدار.

نمی ­دانستی،

بدرودی بود آن،

و یکدیگر را دیگر ندیدیم.

دیگر،

هرگز هم را ندیدیم.

آن دم،

بدرودِ واپسینمان بود.

در هُرم آن روزِ نفسگیر،

در واپسین روز تابستان،

و آغاز زردِ پاییز

و آن واپسین دم دیدار.

اما،

تو هنوز جوان بودی!

Quello era un addio

Leggero,

immaturo,

quel giorno,

ti ho abbracciato,

anche tu mi hai abbracciato;

tenero e grazioso.

Non sapevo

che quell’abbraccio era

l’ultimo.

Spensierat

con la mente altrove

ti ho baciato,

anche tu mi hai baciato.

Non sapevo

che quel bacio era

il tuo ultimo affetto sentito

sulla mia guancia.

Un lungo respiro

del tuo olfatto

mi ha accarezzato.

Non sapevo

che per lungo tempo

accumulavi quel fiuto.

Varcata la frontiera,

il tuo sguardo

mi accompagnava

con l’angoscia,

pensavi già per la distanza che mi separava

da te,

pensavi già per l’istante,

del nostro riabbraccio,

pensavi già per la magia di rivedermi.

Non sapevi

che quello era un addio

e noi non ci vedemmo

e non ci vedemmo mai più.

Era quello il nostro commiato.

In quel giorno caldo soffocante

in un ultimo giorno estivo,

ed inizio dell’autunno,

era quello il nostro commiato.

Ma tu eri ancora giovane.

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here