سیاووش میرزاده: غریو نبشکستن از سوسوی چشمت آمد

0
18

 

 

سیاووش میرزاده

 

آهدود، از بلندای نامم گذرکرد

و من

از حضورِ شناسای یک نام خالی شدم.

نپیدای من

زبان‎درقفا،

آشنا به تیزِ نی‎نیِ غمزۀ چشمت

آن ناوکِ تیزپّرِ نگاه و

آن جان‎پناهِ حواله به امنِ اشارت ‎های ابرو

در لَقِ زبان

از من اوفتاده بود.

رمزگشاده بودم وُ    

راز بَرَملا

*

به هر دیواری، حفره ‎های هزار چشمِ مراقب.

به خَشِ هر نهیبی،

سُستیِ اندامِ لرزه وُ تپش‎ های هول.

کورسوی پِت پِت چراغی

در دورسوی خاطره سوسو می‎ زد

پناهگاهِ امن و

 تکیه‎ گاهِ امان.

 دخترِ رِز، از حبّۀ روشنِ سمتِ خمارش

 نَفَس به پلک می ‎افزود

 تا من از سمتِ پُربارِ اوجِ نَفَس‎ هاش بالا شوم.

 نگارِ منا!

 فدایِ نظربازیِ مستِ کُنجِ رواقِ نگاهت،

 تکاپوی تَه ماندۀ توشِ تن، 

 تَتَمه رمق‎ های بی ‎رونقِ جان.

 غریوِ نبشکستن، از سوسوی چشمت آمد، 

 دوباره من، آبستن از من شدم؛

و دنبالِ رفتارِ کبکِ قدم‎ های موزونِ تو

                                              قدکشیدم.

بازنویسی برلین ۲۰خرداد۹۹

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here