شعری از فریار اسدیان: شبگیری

0
4

 

 

 

 

 

فریار اسدیان

 

شبگیری

 

 

 

جز که تصویری تار در ذهن

جز که عشقی لاله گون

                           بر کف،

جز پاییز سرد تقدیر

چیست تلختر از ویرانۀ انسان

                                  بر سماطِ پرتِ اینک،

بر دارِ بلندِ اکنون

                   بر دایرهٔ این دف.

 

بهارِ خوشْ تنِ این خاکِ دیرینه

– تندیسی کهن از غرور و تدبیرِ پار وُ پیرار –

نیست بی تو تیراژه ای بر خوانِ خونین این بار    

                                                     ای یار،

نیست بی تو، ای بشکفتهْ گلِ خوشبوی من     بی خار

افتاده از بد

             در گذار باد ویرانگر.

 

در کوچه نیست چراغی روشن

نیست در خاکسترِستانِ یقین     خانه ای گرم

نیست در رگانم خون تاک وُ نورِ مهر وُ بهنم     بیدار

نیست فرتورِ زیبایی ز انسان

اینجا

در این شبگیرِ پیگیر

                      آشنا

                           حتا در قاب.

 

چیست سگی تر از این همه زانو     تلخ در بند.

شکسته تر از این همه پشت

                                چیست  بَتر از دار،

بر یک پرسش بی تاب؟

که می چرخد در نسیمی خُرد

دور هر میدان،

                بر سر هر بازار

                                زار

                                زار

                                زار…

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here