در قفس؛ شعری از حسن حسام برای سپیده قُلیان

0
3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                      من پری کوچک غمگینی را می شناسم

                                      که در اقیانوسی مسکن دارد

                                       ودلش را در یک نی لبک چوبین

                                       می نوازد ، آرام آرام     ( فروغ فرخ زاد)

در قفس

    حسن حسام        برای سپیده قلیان

 

برای قِرقی

چه تفاوت دارد

بچه آهویی در چشم ا نداز باشد

یا پرنده ای در قفس؟

حریص ست او

سیری ، نمی شناسد!

مدام چشم می چرخا ند

                          بال می گشاید

                                         و چنگ بازمی کند

 

من ؛

پرنده ای را می شنام

 بازیگوش وُ رقصان

                        باکاکلی رنگین

پرنده ای که

باکش نیست !

از شکارچی ، نمی ترسد .

در چشم اندازِ  قِرقی ،

                         معلق زنان ،

                                       جولان می دهد!

 

پرنده ای سودایی ،

که در میانه ی قَلب اش

آشیانه ای ساخته ست

                  برای جوجه ها ،

تا درخونش ، بجوشند

                         پَر، باز کنند

                                      و پرواز کنند

 

                                                                                        

جگر ِشیر دارد

                 پرنده ی ما !

میان تاریکی ،

                در حصار قفس

معلق زنان ،

در آواز ِ سپیده بارا نش

چلچراغ می شود ،

تا خوف ِشب بشکند !

۱۴/۱۱/۲۰۲۰

پاریس

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here