هشدار ِ سرخ؛ شهلا آقاپور

0
1
در بادیه های رخوت ِ سحر
نبض ِ صبح
گرد ِ قاب ِ نقاشی ام
به رنگ ِ آبی ِ سرخ
تیر کشید

سیل ِ آلوده به
آبشار ِ زرد و زردابه
بُرد هراسان
خاکستر ِ آه ِ
مجسمه هایم را

ریخت
پرده پرده
به دهلیز ِهای
پیچیده ِ رویا

بدین زیست
انسان ِ آویزان
در تلاطم اندیشه ی
خواب وبیداری

پیدایش ِ نسبیت ِ
جهان در جهان
در ترازوی سنجشها

هزارانِ ماه و ستاره را
به طناب ِ کویر ِ آسانسورها
آویخت
و
خاطره آب
از ذهن ِ ماهیان
دور شدند

عرق سقوط زمین
بر پیشانی ام
تیره تیره
نشست

دستی کو چک
چون ابری نرم
به روشنایی مهر
پاشید
بر گیسوانم

آرام
مطبوعوار صدا زد
مامان مامان
من آب می خواهم
تشنه ام

خورشید ِ درُشتی
از پشت ِ چشمان ِ کودکم
غلتان بارید

دندانهای زرد ِ
دریچه ی خواب
شکستند

فرضیه ی انفجار ِ
بینگ بنگ
در دالانهای ذرات ِ عدم
مثل نور ِ سیاهی
از مکان زمان جهید

آنجا که بیداری هستی
برلابه لای روزگار ِکهربایی
نوشت
آهای عشق ارغوانی
اگر سوار بر بالهای
آبی آزادگی شدی
سپیدار بگو
من ِ آدم
در اسارت خویشتنم…

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here