پنج شنبه, شهریور ۲, ۱۳۹۶
اخبار تازه:

آهوبانو؛ حسن حسام

FacebookTwitterGoogle+Share
 
آهوبانو
به زنان رسته از بندی که سیمای نظام شکنجه را برملا کرده اند       
هنگام که
            ستارگان
                       خاموشند
آسمان پایین می آید
و تیغه یِ تاریکِ ماه
                        آواره است،
ترانه های روشنت
                      آبشار می شود
و ما،
به چون جنگلی بی باران
آن را می نوشیم
در آوازِ بارشِ خاموشِ برگ هایِ سوخته
و رعشه ی شبدرهای تشنه
بر نگاهِ تلخِ مادرانِ مات
*
 هنگام که
ماـ همه ی گودالیان ـ
مثل ماهِ گرفته
                   تاریک می شویم
و شیون شومی در اعماقِ جنگلِ تار
با کرنای زوزه ی گرگانِ دوردست
موسیقیِ هراس می نوازد،
ترانه های روشنِ تو
چنان که
           باران
                 بر خارزاران
بر ما
      می بارد
*
آهوبانو!
فریادِ خفه شده ی شبانه های خاموش
فریادِ بی صدا
برای ما بخوان
               بخوان
                      بخوان
مراثیِ  بی داد را
تا انفجار کینه
                  و ازدحام رایحه ی خشم
که خاموشی
زمهریر فراموشی ست
*
آهوبانو!
آوازِ روشنت را
بر جانِ داغ دارِ زمین
                          جاری کن
و عشق را
            نشاء کن
                       بر خاکدانِ یائسه ی سرد
که شقاوتِ بی داد
از اندازه ی آدمی فرا رفته ست
و انسانِ در مسلخ
تنها مانده است
آهوبانو
با روشنایِ فریادت
چون هیمه ای در آتش
زندانِ شیخ و شحنه
                        روایت کن
وز روزگارِ تیره
                  حکایت کن

دیدگاهی بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شدفیلد های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*