کوبانی/ فریار اسدیان

0
1

دختران موهایشان را بافته اند.
بر کمرهایشان ردیف فشنگ هاست،
و بر دوششان سلاح سنگین تاریخ.
آنان، آینه در آینه زیبا چهره اند،
و با سرود و خنده بر لبانشان به مصاف مرگ می روند؛

مرگی که ریشه دوانیده ست در خاکِ خوبِ زندگانی
در مرز بی حفاظِ کوبانی.

آنان موهایشان را بافته اند و بر فراز خانه ها
بادِ پیروزی در پرچم ها می پیچد.
اینجا، گورستان مرگ آوران است وُ سرچشمۀ تازۀ حیات
اینجا، چشم بیدار جهان،
اینجا، کوبانی ست.

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here