Timber by EMSIEN-3 LTD
نویسندگان نوشته شده توسطIranin PEN

Iranin PEN

437 مطالب 1 نظرات

توسط -
0 1
درختى نبوديم
كه به رعدى در غلتد
رگبارى نبوديم
كه به فرمان ابرى گردن بگذارد
صدائى نبوديم كه در قدم عاشقان
گوش خراش بنشيند
گياهى نبوديم
كه مزرعه را
اين گونه كه در منظراست
به حشرات كشنده بيالايد
آسمان صافى بوديم ما
كه هر سپيده دمى
به پنجره ها دست مى كشيد
و پاى گلدان ها جشن مى گرفت
 
اين گونه كه تيغ برما كشيده ايد
منتظر باشيد كه از آسمانى ديگر فرود آئيم
و خيابان ها را
پر از شبنم دل آويز كنيم
امروز به رعد شما مى خنديم
فردا
خانه ها را
پراز بوسه هاى دل انگيز مى كنيم
پر از لب هاى بيدار
پر از صداى سرزنده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ى بهار
و نگاه قشنگ آفتاب جنگل خيز
 
درختى نبوديم كه به رعدى در غلتد
رگبارى نبوديم كه به فرمان ابرى گردن بگذارد .

توسط -
0 0
برای دختر فرزانه‌ام میترا 
که به فرهنگ ایران عشق می ورزد

یلدا
بلندترین لحظه های قامت ِ تاریکی
در آستان ِ سُجده به روشنسرای زایش خورشید:
میترا!
یلدا
شمار ِ بازپسین نبض های طاقت تاریکی
در زادروز ِ مهر جهان پیرا:
مهر سوار به گردونۀ طلائی ِ گیتی سپار ِ نیرومند
با نیمتاج ِ تافته از نیزه های نور
ایزد بزرگ بانوی پیمان و مهر
مهرنگاهبان ِ بوم و بر ِ ایران
این چشمزخم دیده فراوان
از دستبرد و ترکتاز انیران
مهر نُماد پاک اهورا
تازندۀ گشوده جهان با سپاه نور
برآیان ز کوهسنگ خراسان و تاخته تا مغرب
پاشندۀ درخشش ِ آئین ِ مهر در زمانۀ تاریک
روی باختران
بخشندۀ شناسنامه و آئین زادروز به عیسا!

*

یلدا
شب دراز ِ نخفتن
تا صبحگاه، پرپر ِ خاموشی ِ ستاره شمردن
و شادمان میان ِعزیزان به بانگ نوشانوش
از مهر و مهربانی و پیمان و عشق، سخن کردن
ز آئینه های یک یک دل ها غبار زدودن
یلدا
شب ِ حکایت ِ خورشید های نو دمندۀ بسیار آرزوی نیک
شنفتن
با سفرۀ بزرگ شب چلـّه
ایستاده کنارش سرو
با سبز و سرخترین های هدیۀ این آب و خاک:
سرو و انار و سیب و از این دست گونه گونه فراوان
با بوسۀ پیاپی ِ لب ها و جام ها
با نرمتاب ِ رقص ِ شعله در آتشدان

*

یلدا
شب درود به خورشید و پشت به تاریکی
با یار نارگونه
انار رسیده
دانه کردن و خوردن
بر پرده بندهای درون انار تأمل کردن
بر نام و یاد بند نشینان ِ ناگزیر درود فرستادن
در آرزوی ِ لحظۀ آزادی
بر بند و بند ساز و مدرسۀ بندگی برآشفتن

*

یلدا
بلندترین شب
یلدا
شبی بلند نه آن سان ولی دراز که تاب آوَرَد،
تا من حدیث ِ حسرت ِ دیرین ِ بازدیدن ِ خورشید بر فراز ِ دماوند را تمام بگویم!
یارا
حکایت من و ما
قصه ای بلندتر از یلداست!
عمری به راه چشمۀ خورشید و راه بی پایان
راهی درشتناک که از راستای برزخ دیروزهای گمشده تا فرداست!
باری مگر شراره ای از آفتاب ِ سینۀ البرز را – به فالی نیک-،
در عمق چشم های ِ درخشان و مهربان تو در این شب سیاه بجویم!
و بوی آشنای وحشی گل های سرخ درۀ دربند را،
از لاله برگ های لبان تو بشنوم!
آن عطر را دوباره ببویم!

توسط -
0 0
در بادیه های رخوت ِ سحر
نبض ِ صبح
گرد ِ قاب ِ نقاشی ام
به رنگ ِ آبی ِ سرخ
تیر کشید

سیل ِ آلوده به
آبشار ِ زرد و زردابه
بُرد هراسان
خاکستر ِ آه ِ
مجسمه هایم را

ریخت
پرده پرده
به دهلیز ِهای
پیچیده ِ رویا

بدین زیست
انسان ِ آویزان
در تلاطم اندیشه ی
خواب وبیداری

پیدایش ِ نسبیت ِ
جهان در جهان
در ترازوی سنجشها

هزارانِ ماه و ستاره را
به طناب ِ کویر ِ آسانسورها
آویخت
و
خاطره آب
از ذهن ِ ماهیان
دور شدند

عرق سقوط زمین
بر پیشانی ام
تیره تیره
نشست

دستی کو چک
چون ابری نرم
به روشنایی مهر
پاشید
بر گیسوانم

آرام
مطبوعوار صدا زد
مامان مامان
من آب می خواهم
تشنه ام

خورشید ِ درُشتی
از پشت ِ چشمان ِ کودکم
غلتان بارید

دندانهای زرد ِ
دریچه ی خواب
شکستند

فرضیه ی انفجار ِ
بینگ بنگ
در دالانهای ذرات ِ عدم
مثل نور ِ سیاهی
از مکان زمان جهید

آنجا که بیداری هستی
برلابه لای روزگار ِکهربایی
نوشت
آهای عشق ارغوانی
اگر سوار بر بالهای
آبی آزادگی شدی
سپیدار بگو
من ِ آدم
در اسارت خویشتنم…

توسط -
0 1
در دفاع از زانیار و لقمان مرادی

 

ترانه ای هستی

که صبح ها وقتی از خواب بیدار می شدم می خواندم

و شب ها

فکر می کنم

کسی آن را برایم می خواند تا خوابم ببرد

 

شب های تابستان را یادت هست زانیار

ستاره های بام را

و خنکای ماه را

که وقتی مادر مثل چراغ خاموشش می کرد

تازه ستاره ها پیدایشان می شد

 

تو بازتاب همان ترانه ای

که برادرت را در تاریکی در آغوش گرفته ای

ترانۀ ترنم مهتاب

و تابش ستاره های خیال

که درشت ترین شان را

آرزوهای بچه گانه از آن ما می کرد

 

لقمان کجاست

حالا کجا هستید که دیگر ستاره ها را نمی شمارید

و این چه سرزمین مخوفی ست

که دیگر رویا هم ندارد

 

توسط -
0 0
ارثیه ام ازین خاک       گورها و سنگسارها
                               و امتداد ِ خاکی ِ جاده      که به زمستان ِ دور می رود…
خونم          در کوچه های تهران می گردد
                 در سلول های اوین لخته می شود…
روی منبر     باسن ِ بزرگ ِ دین       چسبیده
                                                و لغات ِ چسبناک و آب ِ دهانش
                                                                    دیوار ِ سلول ها را خیس می کند…
آلت ِ نامحرم را وجب می کند
و حضرت ِ ابوالفضل را       به خیمه گاه هل می دهد
                                       که لیز می خورد گریه
                                             و اسب رم می کند…
عمامه ی سیاهش       هزار و چهارصد بار      دور ِ سال چرخیده
                                                              و استخوان های دسته جمعی را می ترکاند…
«دسته جمعی» ساکت نشسته است
   گردن اش به سمت ِ آلتش که وجب می شود….
و نجس      از کتاب ِ عرب      می پرد بیرون….
«دسته جمعی»       خیال ِ مرگ ندارد!
دسته جمعی نشستن را      ترجیح می دهد!
                              و چشم دوختن به ختنه گاه…
                                                به مستراح…
                                                 به نوحه ی غریبه ای     که گریه را در می آورد…
                                                                                  در می آید    گریه…
                                                                                   می پرد      جلوی منبر…
                                                                                   و اشک ها
                                                                                         دیوارهای سلول را خیس می کنند…
خونم در کوچه ها می گردد       که در آلبومم زرد می شوند
                                         و پلاستیک ِ رویشان      بوی دین را    پنهان نمی کند!
                                           مادرم را     با موهای قشنگی که ندارد      زیر ِ روسری!
                                         و خواهرم      که منتظر ِ خواستگارست
                                                            تا یک نگاه ِ حلال را     بدون ِ شلاق بنوشد!
این     حرام است
این     حرکت است
          حرکت      حرام است
«دسته جمعی»      خیال ِ حرام ندارد!
روی زانوهایش      به سجده گاه نگاه می کند
                           و باسن ِ دین      روی منبر جابجا می شود…
گریه     گاهی هم بد نیست!
 

توسط -
0 1

میدان آزادی

 دزدان                :             استبداد های کوچک

امید های بسته بندی  :             طوفان های آلوده

            که فوت نسیمی سالم از دست               دورشان می کند

دور میدان               شوخ تماشا کنید

                           سایه ی ناسالمم                   سیگار می کشد

شوخ                          به ادب دزدان طبیعی تهران بر می خورد

تا دسته جمعی              هو بکشند

شعرهای سیگاری ام را         با کوله پشتی ناشی       از شانه بقاپند

با آنکه کهکشان هنوز روی شانه ام نشسته

انگار وزن محسوسی از دست نرفته

شاید به اندازه ی غریبه ها لاغر شده ام

از همه ی تهران

با یک تکه کاغذ A4          که دوستی کتک خورده به من هدیه داده

به خانه سفر می کنم

این چندمین باز گشت ا ست ؟

من جیب ندارم

به من پلاستیکی از تمدنتان اضافه می کنید ؟

دسته دار هم  نباشد اشکالی ندارد

باجه ی نفرینم را دیشب دزدیده اند

تعجب می کنم

مگر فاحشه گان                 سواد نوشیدن آنرا دارند ؟

چنالن کثیف است سال های هم کلاسی این سرزمین

که گاو های گرسنه ی مسلمان                همیشه به کاهدان می زنند

من خر نیستم

خریدن خود را از مرگ                     با خریتم عوض می کنم

                                                  با خریت عوض می کنم

 

غرور از من استوار تر ست

می تواند در مراسم تدفینم

خنده اش را ادامه دهد                      در چهار خط منقطع

تاریخ را قاب های چوبی انباشته

اما همشهریان !

بیچاره من                              که عشق شمایان مرا کشته

دیوانه من                               که درد دریدن مرا برده

از کهکشان                             طناب رهیدن فرو داده

                                          آلات تناسل دیوان برای من

 

من غربتم                   نفیر شکستن بود

نالندگی                      تبر دمیدن بود

هان من ؟

            اکسیژن و بلاهت فردایم

            من مرگ خود رایم

                            

                                        با فوت خود شکستمشان بر خود

                                       هر آمده ای که صورت او سنگ ست

اما نیامدید                 درد من اینست

پاره کنید                  مرگ را بر خود

پاره کنید                  مرگ را بر خود

 

خر خاکی ها           حکایت انسان را            خاکی خواهند خزید

خرماهی ها            حکایت انسان را            خیس خواهند دوید

خر خدا هم             حکایت شهرش را         خوکانه خواهد خورد

                                                          خوکانه خواهد خورد

تماشایی ست

کرمی در من لانه کرده است

وجود مقدسم                  که باید تا ابد          به دوش بکشم

 

ای ملخ !                   جمعیت نادان !

بپر        از سرو دوشم               بروی قرن

این قرن به تو تف انداخته              زیرا که بسیار بزدلی

نگو که آدم آدم است       زیرا که در طویله هاش         زندانبان بزهاست

 

من یکه نیستم

تکه شمایانم                                   سنگ نزنید

آواره نیستم                                   از تمدن منحوس چرتکه

                                                 بر من شماره ی ننگ نزنید

کی بورد           شما را نخواهد برد

در مونیتور       فضا برای ناخن تان تنگ است

کیبورد             شما را نخواهد کشت

                     این بچه بازی تان              شوخ و شنگ ست

 

چنبره چادری

آپارتمانی

 بچه عزیز!

 تو ریشت را در آسیاب سفید کرده ای

بچر          در پر و پایم                     بسوی مرگ

پیچیده ای به پای خیابان                     تا میدان آزادی

پا بسته بلعیده ای گیاه گوشتخوار!         باجه ی نفرین را

 

ولی من آن قیچی را همیشه به همراه داشته ام

                                                        که نافم را با آن بریده اند

خیال بیهوده تان را می بُرم از گوشم

من گیر نکردنی ام !

 

نمی دانم              معدن ِطلا و پستان است

                        یا سنگ ریزه های نبوغ

                که دینامیت فضایی را             در مهاجران بزرگ می کند

                                   درست زیر ناف آسمان

خیرگی ام را                         جرثقیلی از روی زمین بر می دارد

                                                               می اندازد آنسو تر

آنسو تر آسمان است               می بارد                 اطمینانی نیست

پس من هم مهاجرم

درست مثل غریبه ها وزن کم کرده ام

دزدان بیچاره               در سرگردانی ام             آواره می شوند

بیایید !                            آغوش من باز ست !

حتما از این به بعد در زمین

کسی آنقدر قد کشیده                       که ریش در آورده باشد

و با پستان هم ویروسان مجاور         بازی کند

حتما سی دی رستاخیز                   از قورباغه ها جلو می زند

و آبها                        دامن ِآواز های بلند تر را خیس می کنند

آخرین پدیده ی تکنولوژی

 در جدول حروف متقاطع                       وارونه می شود

        و توهم                   پشت پنجره         جارو در دست می گیرد

 

طبیعت                    همیشه یا صدای گوشتی کم می آورد

                             یا یونجه ی ساعت دار

                             یا شیرِ برقی ِسفید

من همه ی اینها را یکجا به دزدان تهران فروخته ام

بیچاره طبیعت !                 با چه بلاهت مفلوکی رقیب خواهد شد !

آخ فارغ شدم !

بچه ها سیگارِ دیگری از مادر زاییده شد

با فیلتری بلند قد                 ُ قد و ژنی ….

برای آزادی                     آماده شوید

میدان جهان                     می خواهد بترکد

آسمان                            فاضلابِ دود می شود

           در قبر ها پناه گرفته اید ؟

 

میدان که هورت کشیده باشد شهر را                     با چای غروب

قند ِمردم ِقانقاریا                           در یبوستش         متراکم

شاش ُِتفم می آید                            مستراح کو ؟

میدان که تلخی گازش                     ناخن های خنده را بترکاند

تا استخوان و آرواره ای                  به سمت قلب

شاش ُِتفم می آید                            مستراح کو ؟

میدان             که تهران  در آن       ُتف شده

تهران ِتفتیده در     تفاله های تبرک

تهران ِماسیده بر    گوری به نام راه شیری

                        که شیر می دهد       به شیرینی مرگ جاودان

دارم می ترکم                           مستراح کو ؟

سنتی                       نازی آباد

فرنگی                     ولنجک

لااقل یک wc        در گودال اتیوپی

هیچ گرمایی از این گوشه بر نمی خیزد

جز از شلوارِ شپش رویان        که مدام       همشهری ِ من می شوند

جز از کنه ی تکامل               که بر بیضه ی ایوب       سخت چسبیده

هیچ گرمایی از این گوشه بر نمی خیزد

اینجا میدان آزادی ست

و باد های دیماه           دقیقاً از کلاه سیاهی به این سمت می آیند

 که من آن را              بیشتر از بترسم                   می شناسم

شنا در شیزوفرن             شجاعت ِاین نسل ا ست

کسوف در کلمه              نبوغ ِمعاصرشان

و مریم                        پیغمبرِ روسپی شان

 

من از حرکات جنسی جمهوری چیزی نمی دانم

اما دیابت سوسیالیزم

و انفجار بوسه های سوزاک               در گوش دموکراسی

                        طویله ی َمنیسم را به هم زده

آدم آدم است؟

امنیت چرکین                           از سرگین سریع تر می بارد

و روسفید تر از سایه ی خویشانم           فاضلاب خوک هاست

 

این پاشنه هم دلش خوش است

سرش را گرفته مثل بز می رود

وگر نه من کی ادعا کرده ام             کهکشان

                                                   برای کفش من

                                                        کمی تنگ است ؟ !

 

اگر زمانی                  روزگاری             روزی

                                                            به هر دلیلی

                                                                         خدایی رخ دهد

من نه از دست موشها و میدان شکایت می کنم

نه از دست فیل های روحانی               با کیلو های چرب شکمی و رانی

نه از دست ایران و ایرانی

من از دست خودم شاکی ام

             که نمی دانم با چه جرئتی            بدون خدا          به دنیا آمده

ُپررو تر از این جانداران ندیده ام در جهان

که پروارترین شان               پس افتادن های مفرط من است

 

یکبار هم که شده                      یکنفر جدی به من گوش کند

پاچه های فضایی                     با ران ِکوتوله نمی خوابند

آدم ها بلند شوید

روی دست هم سوار

یک عده دارند به ما می خندند

به قبیله ام بد جوری بر خورده

در میدان آزادی مگر آدم آدم است ؟

 

چه چیزی لازم است تا باجه ی نفرین به من برگردد ؟

هرچه باشد می آورم

یک تقاضای قبض روح

دو لیوان       تب اودیپ

یک شتر       خدا

 و دو تا        تن سالم

تا من که انسانم          به انسانی سلام کنم

چرا کوتوله نماندم          تا اینچنین دشمنان بزرگ         دوره ام نکنند ؟

چرا کوتوله نماندم  ؟

 

پروردگارا !

در برابر من دوپینگ می کنی ؟

من تو را با پینک فلوید عوض نمی کنم

                     وقتی که سرم درد می کند برای زاییدن

اما وقتی که یک لحظه پینک را   

                    با هزار تو عوض نکنم چکار می کنی ؟

دوپینگ ؟

لابد با پف پروفسوری

یا بیوه ی اجرام ِجهانی                        دور میدان آزادی !

باجه ی نفرین چیست            فدای سرم !

               کتابها را بسویت پرت می کنم

تنها به دلیل اینکه            چیز دیگری برای پرت کردن ندارم

                                                      وقتی عصبانی می شوم

 

از این ترانه های منی

                      منی به اندازه ی جهان

                                       پریدم از پروازِ عددناک

باشنده ای بوده ای جهان ؟

پاشنده ای می خواهد با تو یکی شود

                     سلام !