دوشنبه, مرداد ۲, ۱۳۹۶
اخبار تازه:

بایگانی برچسب ها : علی رسولی ـ اورست

ترانه‌ی کسی که از جمع‌مان رفته بود _ علی رسولی(اورست)

صبح که پا شدیم  از میون ما رفته بود تنها، با بارانی‌ای کهنه و یک جفت چشم آبی با مژه‌هایش که گاهی زردی می‌گرفت.  آروم قدم می‌زد آروم‌تر از خونه‌ها از برج‌های بلند از قطاری که دیگه رفتن را فراموش کرده بود از کوپه‌های درجه دو که کارگران پایین شهر ... بیشتر بخوانید

«بیهوشی» ـ شعری از شیرکو بیکس ـ ترجمه علی رسولی

بر آن بلندی پرنده‌ای افتاد وقتی با چشمان خود دید: بر افقْ ابری را کشتند. بر کوهی آبشاری از حال رفت وقتی با چشمان خود دید: در مقابل تاکی را کشتند. در خانه هم کمانچه‌ای به اغما رفت وقتی با چشمان خود دید: پایین‌تر، بر جاده شعری را کشتند.   بیشتر بخوانید

اندوه از ما می‌کاهد ـ علی رسولی«اورست»

نه آفتاب مرا به تو می‌رساند نه شب همان خنکای سپیده عریان بمان. رشته‌هایی از تاریکی لحظه‌ای از تردیدِ  روز نشسته بر پستان‌هایت و سکوتْ بال گشوده   در زمزمه است. سکوتِ همه چیز   سکوتِ ثبات اشیاء سکوتِ تامل.   سکوت خوابیده بر لبت. سفیدیِ سکوت بر شانه‌ات مرگ ... بیشتر بخوانید

دختری از دیاربکر ـ شعری از علی رسولی(اورست)

  او دختری از دیاربکر بود نامش با شب آغاز می‌شد در ستاره‌ها گم می‌گشت و  سپیده‌ی زودهنگامی که خورشید عادت به طلوع نداشت  پایان می‌گرفت. با بهار می‌آمد و با پاییز سفر می‌کرد برگ‌ها در گیسوانش می‌ریختند در جویبار خاطره‌اش زرد می‌چکید و پستان‌هایش رنگ کوهستان می‌گرفت.  او دختری ... بیشتر بخوانید

تو نباشی ـ شعری از علی رسولی (اورست)

تو نباشی آب شدن برف‌ها را فراموش می‌کنم نمی‌دانم آلاله‌ها چه رنگی‌اند. باران را فراموش می‌کنم نوشاخه‌های تاک را و چکه‌ها را که گاه در چشمانم و گاه آواره در ابرهایند.  تو نباشی سرخ را فراموش می‌کنم. زرد را فراموش می‌کنم که گاه رنگ دشواری نان و گاه رنگ روبانی‌ست ... بیشتر بخوانید

تنهایی ـ علی رسولی (اورست)

تنهایی در می‌زند وارد خانه‌ام می‌شود اتاق‌ها را می‌گردد به عکس‌های خاک خورده‌ی دیوار خیره می‌شود کتاب‌های نخوانده‌ام را ورق می‌زند. دست می‌کشد روی کلید‌هایی که مال هیچ قفلی نیستند.   تنهایی نزدیکم می‌شود من و تنهایی حرفی برای گفتن نداریم…   تنهایی در خانه‌ی من احساس تنهایی می‌کند تنهایی ... بیشتر بخوانید

آیا من وطنی داشته‌ام؟ ـ علی رسولی«اورست»

از پنجره هیاهوی کودکان می‌آید نسیم صدای کوه‌های مقاوم را می‌رساند: _سال‌هاست بر این سرزمین کار می‌کنم آجر کنار هم می‌گذارم مزارع را شیار می‌زنم لوکوموتیوها را به حرکت وا می‌دارم و هر روز خسته‌تر می‌شوم خسته خسته.   ستاره‌ها عریان می‌شوند ابرها می‌گریزند آویشن‌ها از شبنم آبستند ماه از ... بیشتر بخوانید

برف و مرگ ـ شعری از علی رسولی(اورست)

    “هِنری” هر روز غروب با بارنیِ خسته‌اش می‌آید چهره‌ی عبوسش را به شیشه‌های قمارخانه نزدیک می‌کند و می‌بیند ژنرالی را که سال‌ها پیش گلوله‌ای در شقیقه‌ی اسبش خالی کرد.   هنری،همیشه غمگین به کمرگاه کوه می‌نگرد گوش می‌سپارد به صدای اسبی که دیگر میان درختان نیست. یخ‌ها و ... بیشتر بخوانید

از درختان نپرسید ـ شعری از علی رسولی(اورست)

سپیده دمان وقتی چنار رقصید و دامنش در آب افتاد حس کرد خنکای تن او را دارد. وقتی اولین مسافران برخاستند تازه‌ترین گل را ببوسند خواسته بودند لبان او را شناخته باشند. آفتاب از پشت تپه‌های آویشن به سرخی گرایید. بر سبزیِ چنار غمی بود. سارها لای شاخه‌های بید پیِ ... بیشتر بخوانید

شهری برای ساختن ـ شعری از علی رسولی(اورست)

    بر فراز بنایی بزرگ دیر هنگامِ شب  با کار تمام نشده ام به شهر می نگرم. در دورتر چراغِ خانه ی من و تو پیداست: رنگ آبی پنجره و دود زیبا از دودکش.   می دانم می دانم به انتظار صدای در هنوز بیداری و من سپیده دم ... بیشتر بخوانید