مولیانِ بو؛ شعری از فریار اسدیان

0
14

 

 

 

 

 

فریار اسدیان

 

مولیانِ بو

                                       برای سیاوش میرزاده

                                       که عشق را می داند.

یک

 

وه،

که زیبایی چه خرامان با یاد می آید

و بوی مویی که تازه و هنوز تر بود؛

زلفانت را شانه می کشم

در تار وُ پودِ درازْشبی که بر باد شد.

 

دو

 

زیر آن ابروان سیاه

چشمان حیرانِ پرنده ای مانده؛

تنها در خیال پرواز.

 

سه

 

خون من است که می چکد از ماه؛

کوچهْ گردی سالک،

                      تارتر از تاریک

و از دور

ستاره ای، سوسویی می زند؛

شبتابی در حصارِ تنگا وُ

                           سنگ.

 

چهار

 

در آن چشمان سیاه

شرحِ شب بود وُ شطحِ مولیان بو

و اندوهی

که تمام پرچم های جهان را نیمه افراشته می کرد.

و من،

ازلِ داستانکی ناتمام،

تخت بندِ خلوتِ آرزویی.

 

پنج

 

پیش از تو هیچ نبوده است؛

تنها فرتوری که سال وُ سال وُ سال

و شبانه های شوریده

غباری بر آن پاشیده است؛

خاکستر وُ

          خاکستر وُ

خاکستر.

 

شش

 

دیگر گذشته است

و باد،

قوهای سپیدِ یاد را بر دریای شادی می بَرد

و ساز، در شورِ دلارایی.

 

هفت

 

بگو که نخشبی چنان

لا به لای آن مژگان سیاه می چمد خمار

و می تابد بر عطرِ آن موهای خیس؛

تا همیشه

تا هرگز

تا موجاموج ماهتابِ تن بر دیوار.

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here