شعری از فریار اسدیان:  عادت وُ آهک

0
72

 

 

 

 

فریار اسدیان

  عادت وُ آهک

 

۱ 

باران که نه،

سم می بارید،

و خشکسالِ خدا بود که می نوشید از رود!

 ۲

شب که می شد

دروازهٔ ابدیت گشاده می شد

و روحِ شادانی که می گریست؛

و دستی پیر که سنگابه می شد! 

۳

و شب که می شد

وقتی که تاریکی به سکوت می رسید

گورکنان، عَفِنِ عادت و آهک بودند

و سرودِ ما،

            مرحمکی بر زخمی.

۴

شب همچنان با  لخ لخِ خستهٔ مرگ

در سایه ها ادامه داشت،

و ثانیه،

غنچه ای بود که ناشکفته، سنگ می شد.  

۵

و من،

از هیمهٔ برافروختهٔ خویش می گذرم؛

از آتشی  

فراموش وُ گم شده در ناکجایی.

 ۶

اکنون، پیاله ای شراب بیاور،

چشمانم چون زمان تشته اند،

و سیاوشانم

که تا آغوشِ آن واژهٔ سپید

از آتش وُ آه می گذرد.

 

۷

پریده از قفس،

سوگند به خوزستان وُ سوگند به نیمروزِ در بند

سوگند به این خاک

که خود در این دور،

                      در قفسِ خویشتنم.

 ۸

و آنکه

انگشتری زنگار بسته می بیند

جوشنی از نور پوشیده است

که از لابلای آن خونِ خورشید می چکد.  

۹

واژگان من

سرودی در میان سرشک وُ آزادی،

سرودی بر لبانِ شکوه وُ سکوت…

 ۱۰

ما در میانهٔ تندیس های مرمر وُ شکوفه های رُز

ما در حوالیِ شب وُ مرگ

ما در جوارِ غربت وُ خشخاش

پرچمدارِ تنها یک واژه بودیم؛

تنها

   یک وا‌ژه.

 ۱۸ یولی ۲۰۲۱

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here