روایت/ شعر : حسن حسام

0
4

 

 

 

 

 

 

 

 

روایت
شعر : حسن حسام
طاعون؛
روح خداوندگار بود
نشسته در ماه
به روزگاری تاریک!
پس به ناگهان؛
در تلاطمی توفان زا
به هیئت انسان درآمد
و بر زمینِ زخمیِ ایران، هبوط کرد
با هزاران هزار، عمامه
                                  سیاه، سفید
                                                      سیاه، سفید
                                                                          سیاه، سفید
                                                                                             سیاه، سفید…..
***
تشنگانِ خون و جنون
                                تا رمق داشتند ،
در ضیافت کشتار
                          مستانه، نوش کردند
از خون ِ بی شماران
در جنگ
           جوخه ی آتش
                                طنابِ دار
و؛
اوراد ِهزارساله
                        قی کردند!
***
چهل چِلّه ی کامل،
کهکشانی از هَزاران
                              بی صدا شدند
و هِزاران هِزار جسد ،
در ماتمِ مادران ِسیاه پوش،
                                       پوسیدند
***
طاعونزاد،
تا کار را تمام کند،
یله بر اریکه ی خون
به مرگ فرمان داد
همزادی بزاید،
                     انسانخوار
ومرگ؛
پیچیده در رِدای ِمَرَض،
                                 میدان گرفت،
                                                     دست افشان!
کوبه ی درها چنان کوفت،
که خانه ها یکسر
                          به ماتم نشستند
چندان که گور و کفن
                             نایاب شد
در حکمرانی طاعونیان
                                  اندر دیار اسیران!
۳۰/۰۸/۲۰۲۱ پاریس
ــــــــــــــــــ
هَزاران = بلبلان

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here