واویلا /    با سوگواران آبادان (شعر)     حسن حسام

0
0

واویلا

      با سوگواران آبادان (شعر)

                                        حسن حسام

 

 

واویلا

       واویلا…

  سِنج می زنند

                  دَمّام می کوبند

 سِنج می زنند

                 دَمّام می کوبند                              

مادران ؛

بر سینه می کوبند و قیّه می کَشند

             مویه کُنان

                    در آواز ِ شَروِه خوان

                                        با خشمی دریاوار؛

تا مرگ گم شود

و ملوانان ِمغروق،

 از دریا به خانه بازآیند

به خانه،

           بازآیند:

تشنگان ِ مقتول ، در نورد ِخیابان

کُشتگان ِ بی شمار، در جنگ ِجانیان

آوارگان ِ جنگ،

                   در سرزمین ویران

 

واویلا

     واویلا

سِنج می زنند

                دَمّام می کوبند

سِنج می زنند

                دَمّام می کوبند

تا،

    بازگردند

جِزغاله شدگان ِسینما رِکس

و نفرین شدگان ِ له شده

                               درخرابه های برج ِ متروپل

واویلا

      واویلا

             سِنج می زنند

                             سنج می زنند

و قیّه می کشند با خشمی دریاوار

سوگوران ِ سرزمین ِآب و نفت و آفتاب

 

آسمان ِپر غُبارِ جنوب،

سرشار ِآوای سِنج و دَمّام

و آبشار ِخشم منفجر شده ی هماوازان است

برگستره ایران ِگربه سان.

 

۲۹/۵/۲۰۲۲ پاریس

دَمّام ؛ نوعی دُهَل دورویه است رایج در جنوب ایران

 

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here